วันพฤหัสบดีที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2554

เงียบไปหลายวันเลยนะ
คิดถึงจังเลย
เหมือนย้อนกลับไปในช่วงชีวิตที่ไม่มีเธอ
อยากจะรู้ว่าเธอเป็นยังไง....

วันศุกร์ที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

เพื่อพรุ่งนี้ที่ดีกว่า

วันนี้บอกเลิก(ทั้งๆที่ยังไม่ได้คบ)กับพี่คนนั้นไปแล้ว ก็เป็นเพียงคนหนึ่งที่ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป
เค้าจะได้ไม่เสียเวลา เราเองก็ไม่พร้อมจะมีใครจริงๆ
เค้าก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่อะไรมาก แล้วก็บอกเพียงว่า เรายังไม่เปิดใจให้ใคร และยังรักแฟนเก่ามาก
เราก็ยอมรับตามนั้น
เป็นหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เราและเค้าก็จะลืมเลือนกันในไม่ช้า

เพื่อพรุ่งนี้ที่ดีกว่า...

วันจันทร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2554

ชื่อร้าน

หมวยเสนอความคิดใหม่ ชื่อร้าน ฮักกาแฟ ได้รับการยอมรับจากทุกคน
สงสัยชื่อร้านเท่ห์ของเราจะต้องตกไป > <
ตกลงเป็นชื่อร้าน ฮักกาแฟ นะ

วันพุธที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2554

นอนดึกอีกวัน

นอนบ้านแม่อีกวันนึง
ก็ดีนะ เหมือนฝึกอยู่คนเดียวจริงๆ ทำอะไรตามใจตัวเองมากๆ คิดเล่นๆว่าถ้าอยู่แบบนี้ไปจนตาจะเป็นยังไง
555

ฉันอยากจะบอกว่าความคิดบ้าบอ งี่เง่าของฉัน มันไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำขณะนี้นะ
จะบอกว่าเธอไม่ได้ผิดอะไร เธอไม่ต้องรู้สึกอะไร
ไม่อยากให้เธอมาคิดว่าฉันไม่สบายใจ หรือรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเธอ งั้น งู้น งี้

ฉันเพียงต้องการพื้นที่ระบายความคิด ความเครียดเท่านั้นเอง

อยากให้เธอมีความสุขตังหากล่ะ
ฝันดีนะ

วันอังคารที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2554

เวลากับการลืม

วันนี้เล่นคอมมันทั้งวันเลย
ก็ไม่เห็นจะมีอะไร แต่ก็เล่นๆๆๆๆ
จนถึงตอนนี้ กำลังจะครบ 24 ชม.แล้ว
ตอนนี้เวลา 0.28 น. ของวันที่ 6 เมษายน
อยากรู้จังว่าปีหน้า เวลานี้ ฉันกำลังทำอะไรนะ
แต่ฉันรู้ว่าปีที่แล้วฉันกำลังทุกข์อย่างหนักมาก (แค่นี้ก็ว่าหนักเนอะ ยัยคนอ่อนแอ)
ส่วนวันนี้ ก็กำลังใช้ชีวิตอย่างชิลๆ เล่น FC เล่นเกม ฟัง Fat Radio ตอนนี้ฟังเปอร์อยู่

มันก็เป็นสัจจธรรมของชีวิตเรา ที่มันจะทุกข์สุข ปนๆ กันไป
ฉันเพิ่งจะทำใจเข้าไปดูรูปใครบางคนในเฟสบุค เค้าไปเที่ยวเชียงรายกันมา
เห็นอีเสื้อสีชมพูตัวนั้น แล้วก็แอบเหวี่ยงในใจ แต่ก็ ช่างมันเต๊อะ 555
คนเรามันก็โง่ๆอย่างนี้แหละ

ฉันอยากลืมเธอเสียทีนะ
ฉันอยากจะดูรูปเธอ หรือรูปอีคนๆนั้น แล้วฉันไม่รู้สึกอะไรอีกเลย
ฉันอยากจะมองหน้าเธอ แล้วไม่รู้สึกอะไรอีกนอกจากคิดว่านี่คือเพื่อนคนนึง
ฉันอยากเห็นอะไรก็ตาม แล้วไม่คิดถึงเธอ
ฉันไม่ได้อยากเริ่มใหม่กับใครหรอก
แต่ฉันไม่อยากอยู่กับมัน ความรู้สึกแย่ๆที่ผ่านมาหนึ่งปี

ฉันเพียงแค่อยากจะเก็บความรัก ช่วงเวลาที่เคยรัก ลงไปลึกๆ และ เข้าใจเพียงว่ามันได้จบไปแล้ว จบไปแล้ว
จบไปตั้งนานแล้ว

อยากเข้มแข็งกว่านี้

วันเสาร์ที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2554

อะไรสักอย่าง

คนเรามันต้องมีหลักยึดอะไรสักอย่าง
ได้รักอะไรสักสิ่ง
ได้หวังอะไรบางอย่าง
มีความฝันให้กับตัวเองสักเรื่อง
หรือว่าเรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างอาหารจานโปรด เพลงโปรด เสื้อตัวเก่ง
ก็สร้างความสุข และทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้ทุกวันอย่างมีความสุข

แต่ว่าอะไรๆเหล่านี้เมื่อหลงมากๆ มันก็จะกลายเป็นทุกข์ไป เพราะเรายึดมันจนเราไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นๆ
เวลาทำอะไร อย่างกิจวัตรประจำวันเนี่ย มันก็ไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่เราทำ ก็เท่ากับไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน

แค่อยากจะพูดถึงตัวเองในช่วงสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาเท่านั้นเองว่า
เหมือนกลับไปตกหลุมรักอะไรสักอย่างที่ทำให้ใจร้อนรุ่ม
แต่ตอนแรกๆไม่ค่อยรู้ตัวหรอก จนสักพักนึงถึงจะได้สติ
เราก็อาจจะมีช่วงเวลาแบบนี้บ้าง เป็นธรรมดา แต่ก็พยายามจะเรียกสติกลับมาให้ไวขึ้น

ซึ่งมันก็เอาไว้เตือนใจเรานั่นแหละว่าหลงอะไร ยึดอะไรไป มันก็เป็นความทุกข์ไปทั้งนั้น
สุขหลอกในทุกข์จริงๆ

วันอังคารที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2554

มันเศร้า

ร้องไห้เพราะมีแต่ความเศร้าในใจ
มีทั้งความเสียใจ เจ็บปวดใจ ความรู้สึกเจ็บลึกๆอย่างเมื่อก่อนมันกลับมา
ไม่อยากต้องร้องไห้อีกหรอกนะ
ไม่อยากเป็นบ้าบอ อย่างเมื่อก่อน
อยากเดินต่อไป
อยากอยู่ด้วยตัวเองได้
แต่อีกใจ มันกลับคิดถึงเธอมากมาย...
ร้องไห้เมื่อได้ฟังเพลงนี้

มันตรงๆ ง่ายๆ
ฉันคิดถึงเธออีกแล้ว
และยิ่งมากขึ้นทุกที.....
เพิ่งรู้ว่ารักเธอขนาดนี้
เพิ่งรู้ว่าทั้งหมดใจที่มี....


ร้องไห้เสียให้พอ